Eğitime imkân sağlamak
Hizmet bölgemizde eğitim talep eden bütün Müslüman kardeşlerimize eğitim verebilmek için gerekli altyapı ve personel ihtiyaçlarını karşılamak.
Hackney’in kalbinde bir ibadet mekânı, ilim yuvası ve buluşma noktası. Süleymaniye Camii Londra’nın hikâyesini, değerlerini ve gayesini tanıyın.

Rasûlullah (sallallâhü aleyhi ve sellem) buyurdu: “Sizin en hayırlınız, Kur’ân’ı öğrenen ve öğreteninizdir.”Sahîh-i Buhârî
Süleymaniye Camii Londra, zengin bir tarihe sahip, farklı kültürlerin buluştuğu ve Birleşik Krallık’ın en büyük Müslüman topluluklarından birine ev sahipliği yapan Hackney’in kalbindedir. Öncelikli vazifemizin yerel toplumun ihtiyaçlarına hizmet etmek ve ortak fayda için çalışmak olduğuna inanıyoruz. Gayemiz hizmet etmek, eğitmek ve ilham vermektir.
Camimizin inşaatına 1992 yılında başlandı; 2000 yılında ibadete açıldı. Birleşik Krallık’taki Müslümanların dinî ihtiyaçlarına, özellikle uygun ibadet mekânları ve gençlere yönelik dinî eğitim alanında kalıcı çözümler sunmak amacıyla hizmete başladı.
Altı katlı binamızda, Hanımlar Mescidi dâhil iki kata yayılan mescit alanları, derslikler, kütüphane, Marathon yatılı okul öğrencileri ve hafızlık talebeleri için barınma alanları bulunmaktadır. Camimizin bir de minaresi vardır.
İslâm’ın eğitimin her türüne verdiği önemin şuuruyla Süleymaniye Camii; yaş, dil, ırk ve cinsiyet ayrımı gözetmeden bütün Müslümanlara ilim ulaştırmaya gayret eder.
Suleymaniye Community Association, birbirini tamamlayan iki hedef doğrultusunda çalışır:
Hizmet bölgemizde eğitim talep eden bütün Müslüman kardeşlerimize eğitim verebilmek için gerekli altyapı ve personel ihtiyaçlarını karşılamak.
Birleşik Krallık’taki aidiyeti ve mensubiyetiyle iftihar eden, bulunduğu coğrafyada örnek bir kurum olmak için gayret göstermek.
Değerlerimiz; eğitimimize, hizmetlerimize ve toplumumuzla ilişkilerimize yön verir.
Kur’ân-ı Kerîm ve Sünnet’e tam bağlılık.
Üstlendiğimiz her vazifede yüksek sorumluluk şuuru.
Süreçlerimizde açıklık ve şeffaflık.
Kucaklayıcı bir kardeşlik anlayışı.
Temel esaslarımıza sadakat.
Samimiyet ve niyet temizliği.
Dil, ırk, cinsiyet ve kültür ayrımı gözetmeden herkese eşit hizmet.
Süleymaniye’nin misyonu, Birleşik Krallık’taki öğrencilere maddî ve mânevî değerlerini koruyarak nitelikli eğitim sunmaktır. Suleymaniye Community Association iki temel faaliyet alanına odaklanır:
Ehl-i Sünnet’e bağlı kalarak; ayrım ve ayrılık gözetmeden her Müslümana dinî ilimleri, imanı, İslâm’ı ve Ahlâk-ı Muhammediyye’yi öğretmek.
Müslümanların eğitim ve dinî vazifelerini eksiksiz ve istikrarlı biçimde yerine getirebilecekleri fizikî ortamları; derslik, okul, cami, mescit, anaokulu ve salonları oluşturmak.
Suleymaniye Community Association, yaşanabilir bir dünyanın ancak ilim ve samimi bağlılık (ihlâs) sahibi insanlarla mümkün olduğuna inanır. Her Müslümanın sahip olması gereken dinî bilgi ve tatbikatın geniş kitlelere ulaştırılması, eğitim hedeflerimizin ilk adımıdır.
Gelecek nesilleri yüksek bir ilim ve kültür seviyesinde yetiştirmek için çalışıyoruz. Öğrencilerimize yüksek standartlarda yaşam şartları sunmak, başlıca hedeflerimizdendir. Suleymaniye Community Association bünyesindeki nitelikli insan kaynağıyla bütün insanlığa kaliteli eğitime erişim sunmayı ve dünyanın farklı yerlerindeki dezavantajlı gruplara ulaşmayı hedefliyoruz.
“Her Müslüman, örnek bir hayat yaşayarak çevresine ve insanlığa faydalı olacak şekilde güzelce yetiştirilmelidir.”
Bütün kurumsal faaliyetler Allah’ın kelâmına ve Peygamber Efendimiz’in (sallallâhü aleyhi ve sellem) Sünnet’ine tam uygun olmalıdır. İnsan haysiyet ve şerefine aykırı tavır, yaklaşım ve dille hiçbir faaliyet yürütülemez.
Kurumumuz için toplanan bağışlar yalnızca bağışçılarımızın belirlediği sınırlar içinde ve belirttikleri amaç doğrultusunda kullanılabilir.
Derneğin faaliyetlerinde toplumumuza ve özellikle bağışçılarımıza karşı açık bir şeffaflık sorumluluğu taşıyoruz.
Eğitim programlarımızı keşfedin, cami ziyareti planlayın veya ekibimizle görüşün. Sorularınızı bekliyoruz.
Vakfımızın Kurucusu
Ebu’l-Fâruk Süleyman Hilmi TUNAHAN (K.S.) (SİLİSTREVÎ) Hazretleri amelde Hanefî, îtikatta Matüridî mezhebine mensup olup meşreben Nakşî idi. Ehl-i Sünnet ve’l-Cemâat’e son derece bağlı idi. Kendisinden feyiz alan talebeleri ile vaaz ve sohbetlerine devam eden kimselere en büyük tavsiyesi Ehl-i Sünnet ve’l-Cemâat akidesine ihlâs ve samimiyetle sarılmaları idi.
Ezelî takdir olarak Silsile-i Sâdât’ın 33. ve son halkası kendilerinin nasîbi olduğundan Seyyidler Zinciri’nin 32. halkası Salâhuddîn İbn-i Mevlânâ Sirâcüddîn (k.s.) Hazretlerinde mânevî seyr ü sülûkünü tamamladıktan sonra tecelliyâtın büyüklüğünden, Salâhuddîn Hazretleri kendilerini İmâm-ı Rabbânî Müceddid-i Elf-i Sânî Ahmed-i Fârûkî es-Serhendî (k.s.) Hazretleri’nin nisbet-i rûhâniyesine teslim ettiler.
Dünyanın şu son zamanlarında ilâhî feyizden nasipleri bulunan insanların, yüksek himmetleriyle küfr ü dalâl çukurundan îmân ve ihlâs sâhâsına çıkmalarına vesile olmuş ve halen de olmaktadırlar.
Süleyman Efendi (k.s.) Hazretlerinin talebelerine ve mensuplarına -hocalarına nisbetle- “Süleymancı” denilmekte ise de hakikatte bu tamamen uydurma bir tabirdir ve “Süleymancılık” diye bir din, bir mezhep veya bir tarîkat mevcut değildir.
Küfrün her çeşidi karşısında ilmî ve fiilî hizmetiyle mücâdele veren son devrin büyük İslâm âlimi Süleyman Efendi Hazretleri (k.s.), Ehl-i Sünnet’i müdâfaa ve fırak-ı dâlle ile de mücâdele etmiş, Müslümanlar arasındaki fitnelerle savaşmış ve İslâm dünyasına şöyle hitab etmiştir:
“Ey İslâm cemâati! Biz hayatta olduğumuz müddetçe Resûlüllâh’ın (s.a.v.) ashâbına iftira ve yalan isnat edilebileceğini mi zannediyorsunuz? (Böyle bir zanna kapılmayınız). Çünkü biz (Ehl-i Sünnet cemâati) hayattayız.”
Süleyman Efendi Hazretleri (k.s.), fazlaca eser telif etmemiştir. Kendilerine niçin kitap yazmadığı sorulduğunda bunu şöyle izah etmiştir:
“Selefin mum ışında yazdığı paha biçilmez hazine misali eserlerin toprağa gömülerek çürüdüğünü, bakkallara satıldığını, çöplüklere atıldığını ve bir kısmının da kütüphane raflarında tozlanıp çürümeye terk edilmiş olduğunu gördüm. Medreseleri kapanmış, yazısı değiştirilmiş, din ilimleri yok olmaya yüz tutmuş olan bir zamanda kitap yazmaktansa yazılan ilmî eserleri anlayarak anlatacak ve ilmi satırdan sadra indirip yaşatacak talebe, yani canlı kitap yetiştirmeyi daha lüzumlu buldum.”